Peru jest krajem wygodnym do podróżowania, o ile rozumie się dwie czy trzy rzeczy od początku. Oto te, które oszczędzają najwięcej kłopotów.
Transport
Autobusy dalekobieżne są krajowym systemem komunikacji, a klasy różnią się ogromnie. Przewoźnicy z górnej półki oferują fotele rozkładane do poziomu, toaletę i obsługę na pokładzie; na trasach nocnych warto dopłacić. Odległości mylą: z Limy do Cusco jest ponad dwadzieścia godzin drogami górskimi. Na długie odcinki lepiej polecieć — loty krajowe są częste i tanie przy wcześniejszej rezerwacji.
W miastach proszę korzystać z aplikacji przewozowych zamiast zatrzymywać auta na ulicy. Przy taksówce z ulicy cenę ustala się przed wsiadaniem, bo taksometrów nie ma. Colectivos — dzielone busy odjeżdżające po zapełnieniu — to lokalny sposób przemieszczania się między bliskimi miejscowościami i sprawdzają się dobrze.
Pieniądze
Walutą jest sol. Karty przyjmują hotele i restauracje w miastach, ale targi, lokalne autobusy, noclegi u społeczności i wstępy do mniejszych stanowisk to wyłącznie gotówka. Warto mieć drobne banknoty. Banknoty 100 i 200 soli trzeba oglądać, bo krążą fałszywki; uliczni kantorzyści w oznaczonych kamizelkach działają w Peru legalnie, ale kurs warto najpierw porównać.
Orientacyjny budżet dzienny, bez lotów międzynarodowych: 30–45 dolarów przy podróży plecakowej, 70–120 w średnim standardzie, wyżej według uznania. Pociąg i bilet do Machu Picchu to największy jednorazowy wydatek całej podróży.
Zdrowie
Nie pije się wody z kranu — butelkowana albo przegotowana. Na wysokości przez pierwsze dni lekkie jedzenie. Przed wyprawą w dżunglę warto wcześniej załatwić szczepienie przeciw żółtej gorączce. Ubezpieczenie z pokryciem ewakuacji jest szczególnie wskazane przy trekkingu powyżej 4000 metrów.
Bezpieczeństwo
Realnym problemem jest kradzież, nie przemoc. Obowiązują normalne zasady dużego miasta: nie obnosić się z telefonem ani aparatem w tłoku, plecak z przodu w komunikacji i na targu, nic wartościowego w bagażu nadanym. Nocą lepiej nie chodzić po peryferyjnych dzielnicach Limy i nie przyjmować napojów od nieznajomych. Poza miastami kraj jest spokojny.
Język
Hiszpański funkcjonuje wszędzie, a keczua i ajmara mają w swoich regionach status współurzędowy. Na wsiach w górach wielu starszych ludzi mówi po keczuańsku na co dzień. Cztery słowa — allillanchu, sulpayki — otwierają bardzo wiele drzwi.