Machu Picchu nie jest miejscem, do którego jedzie się z marszu. Od 2024 roku wejście odbywa się według numerowanych obwodów z przypisaną godziną, a bilety na najbardziej oblegane trasy znikają z kilkutygodniowym wyprzedzeniem. Obwód 2 prowadzi do klasycznego widoku spod domu strażnika; obwód 1 obejmuje górne tarasy; obwody 3 i 4 poruszają się po dolnej części miasta, bez dostępu do górnego punktu widokowego. Jeśli jedzie Pan lub Pani raz w życiu — proszę rezerwować obwód 2.
Wejście na Huayna Picchu, ostry szczyt widoczny za ruinami na wszystkich zdjęciach, kupuje się osobno i ma bardzo mały dzienny limit. To około czterdziestu pięciu minut po kutych stopniach, z odcinkami zabezpieczonymi stalową liną i sporą przepaścią z boku — nie dla osób z lękiem wysokości. Rozsądną alternatywą jest Góra Machu Picchu: dłuższa, ale znacznie szersza, z szerszą panoramą całego zespołu i rzeki Urubamby wijącej się w dole.
Jak się tam dostać
Drogi kołowej nie ma. Standardowy dojazd to pociąg z Ollantaytambo (około półtorej godziny) albo z Poroy pod Cusco. Trasę obsługują PeruRail i IncaRail w kilku klasach; wagon panoramiczny kosztuje więcej i nie zmienia krajobrazu, który i tak jest znakomity z każdego miejsca. Pociąg dowozi do Aguas Calientes, skąd autobus wjeżdża w dwadzieścia pięć minut serpentynami. Można też wejść pieszo w dobrą półtorej godziny po schodach — ale tylko przy dobrej aklimatyzacji.
Wariant oszczędny to trasa przez Hidroeléctrica: bus z Cusco, a potem trzy godziny płaskiego marszu wzdłuż torów. To długi dzień, ale wielu podróżnych go wybiera, a odcinek przez las mgielny jest ładny.
Proszę przenocować na dole
Najczęstszy błąd to próba zrobienia wszystkiego w jeden dzień z Cusco. Aguas Calientes nie jest ładnym miasteczkiem, ale nocleg tam pozwala złapać pierwszy autobus o wpół do szóstej i wejść, gdy mgła jeszcze schodzi z ruin — a to właśnie wtedy miejsce robi prawdziwe wrażenie. Około południa atmosfera jest już zupełnie inna.
Święta Dolina zasługuje na osobne dni
Między Cusco a Ollantaytambo ciągnie się łagodna klimatycznie dolina, którą wielu tylko przejeżdża, a która spokojnie wypełnia trzy dni. Pisac łączy targ z tarasami i grobowcami zawieszonymi nad wąwozem. Ollantaytambo zachowało inkaski układ ulic, wciąż zamieszkany, z kanałami wody biegnącymi wzdłuż uliczek. Moray to koncentryczne okrągłe tarasy, które działały jako doświadczalna stacja rolnicza — różnica temperatur między górnym pierścieniem a dnem sięga kilku stopni. Kilka kilometrów dalej saliny Maras tworzą tysiące schodkowych basenów, eksploatowanych przez miejscowe rodziny od czasów przedinkaskich.
Uwaga o wysokości: Cusco leży na 3400 metrach, a Święta Dolina jakieś pięćset metrów niżej. Jeśli przylatuje Pan lub Pani znad poziomu morza, pierwsze noce w dolinie zamiast w mieście czynią aklimatyzację wyraźnie łatwiejszą.